به طور خلاصه، عصب کشی روشی است که در آن پالپ دندان (بافت‌های داخلی دندان که حاوی عصب و عروق خونی هستند) از دندان خارج می‌شود. پس از برداشتن پالپ و قبل از پر شدن دندان، قسمت داخلی آن با مواد ضد باکتری تمیز می‌شود.
دلایل انتخاب عمل عصب کشی توسط دندانپزشک می‌تواند متفاوت باشد.ایمپلنت دندان در رشت اما شایع‌ترین دلیل این است که پالپ دارای عفونت باکتریایی شده باشد که به آن آبسه نیز می‌گویند. این عفونت بدون برداشتن کامل پالپ قابل درمان نیست.
برخی از دندانپزشکان به جای کشیدن دندان عقل ترجیح می‌دهند دندان را عصب کشی کنند. در موارد زیر این اتفاق می‌افتد.
دندانی که در فک بالا و در مقابل دندان عقل قرار دارد، به عنوان دندان آنتاگونیست شناخته می‌شود. به عنوان مثال، اگر شما دندان عقل پایین سمت چپ خود را دارید، اما سمت چپ بالایی خود را ندارید، احتمالاً دندان عقل پایین سمت چپ کاربردی ندارد. به این معنی که هنگام جویدن از آن استفاده نمی‌شود، زیرا هیچ آنتاگونیستی ندارد. بنابراین اگر بیمار دارای هر دو دندان عقل بالا و پایین است، پس بهتر است عصب کشی دندان انتخاب شود.
همه دندان‌ها پس از عمل عصب کشی باید روکش شوند. زیرا عصب کشی مقاومت دندان را به شدت کاهش می‌دهد. این کار برای دندان عقل نیز باید میسر باشد. گاهی اوقات دندان عقل بسیار کوتاه است و بافت لثه بیش از حد در اطراف آن قرار گرفته است که روکش گذاری را با سختی زیاد مواجه می‌کند. پس اگر ارتفاع مناسبی داشت و برای روکش آماده بود، بهتر است بجای کشیدن، آن را عصب کشی کرد.
عصب کشی دندان یک کار بسیار تخصصی است و به عوامل گوناگونی بستگی دارد. مورفولوژی دندان و ریشه‌های آن باید به وسیله عکس‌برداری با اشعه ایکس بررسی و سپس امکان موفقیت عصب کشی دندان سنجیده شود. دندان عقلی که آناتومی مناسب و قابل ترمیمی دارد، مطمئنا باید از طریق عصب کشی نجات یابد.
دندان‌های عقل عجیب‌ترین دندان‌های ما هستند، زیرا می‌توانند در شکل‌ها، اندازه‌ها، جهت‌گیری‌ها و الگوهای رویش مختلفی رشد کنند. برخی از افراد حتی بیشتر از چهار دندان عقل دارند. به زبان ساده، ظاهر دندان عقل شبیه دندان‌های معمولی است، اما آناتومی آنها کاملا متفاوت است. این تفاوت‌ها بر موفقیت عصب کشی دندان تأثیر می‌گذارد.
دندان‌های عقل اغلب دارای ریشه‌های جوش خورده هستند. به این معنی که ریشه‌های آنها مانند دندان‌های آسیاب معمولی از یکدیگر جدا نیستند. برخی از آنها دارای ریشه‌هایی هستند که فاصله زیادی باهم دارند و از یکدیگر جدا می‌شوند. حتی برخی از دندان‌های عقل دارای ریشه‌هایی هستند که به شدت خم می‌شوند یا می‌چرخند. ساختار ریشه دندان عقل عامل اصلی در موفقیت یا عدم موفقیت عصب کشی به شمار می‌آِید.
عصب کشی دندان عقل تا حدودی به توانایی دندانپزشک برای دسترسی به کل فضای داخلی ریشه بستگی دارد. هرچه ریشه صاف‌تر باشد، برداشتن پالپ، تمیز کردن فضای خالی و قرار دادن مجدد مواد پرکننده آسان‌تر خواهد بود. ریشه‌هایی که منحنی هستند یا زوایای تیز دارند نه تنها درمان آنها دشوارتر است، بلکه گاهی اوقات غیرممکن خواهد بود. برای عصب کشی ریشه‌های منحنی، حتی در صورت دسترسی، می‌تواند سخت‌تر ضد عفونی و پر شوند. همه این عوامل عصب کشی دندان را چالش برانگیزتر می‌کند. بنابراین متخصص ریشه باید از تجربه و مهارت بسیار بالایی برای این عمل برخوردار باشد.
نوک ریشه‌های دندان عقل پایین گاهی بسیار نزدیک به عصب بزرگی به نام عصب آلوئولار تحتانی هستند. در این حالت دست زدن به این دندان می‌تواند بسیار خطرناک باشد. زیرا اگر این اعصاب آسیب ببینند، احتمال دارد عوارض آن مدت طولانی باقی بماند.
در اکثر موارد، عصب کشی دندان به راحتی انجام می‌شود و دندان می‌تواند از عمر طولانی برخوردار باشد. در واقع، تصمیم‌گیری در مورد عصب کشی دندان یا عدم انجام آن، به مقایسه هزینه‌های درمان در مقابل عملکرد دندان عقل مورد نظر، بستگی دارد. اگر حفظ دندان ارزشمند باشد، می‌توان عصب کشی را انجام داد.
مانند تمام روش‌های جراحی، عصب کشی دندان عقل نیز خطرات بالقوه‌ای دارد. با اینکه متخصص ریشه تلاش می‌کند تا خطرات ناشی از جراحی شما را به حداقل برساند، گاهی اوقات ممکن است عوارضی رخ دهد. دندانپزشک شما تمام عوارض احتمالی یا نادر عصب کشی دندان را توضیح خواهد داد. با این حال، مهم است که اطلاعات کافی برای ارزیابی کامل خطرات ناشی از این جراحی را داشته باشید. اکثر افراد هیچ عارضه ای را تجربه نمی‌کنند، اما اگر در مورد عوارض جانبی احتمالی نگرانی دارید، آنها را با جراح خود در میان بگذارید. عوارض احتمالی زیر برای اطلاع شما و نه هشدار دادن ذکر شده است.
دندان عقل ممکن است نزدیک به اعصاب اصلی صورت باشد. هنگامی که عصب کشی می‌شود، ممکن است باعث درد، بی حسی، گزگز و از دست دادن حس در دندان‌ها، لثه‌ها، لب‌ها، زبان، چانه، گونه‌ها و اطراف فک بالا و پایین شود. اگر عصب زبانی آسیب دیده باشد، خطر تغییر حس چشایی نیز وجود دارد. توانایی کلامی نیز ممکن است در برخی موارد تحت تأثیر قرار گیرد. بهبود عصب آسیب دیده ممکن است بین ۴ تا ۸ هفته طول بکشد.
در این دوره از خوردن و آشامیدن غذاها و نوشیدنی‌های داغ اجتناب کنید و مراقب باشید لب یا زبان را گاز نگیرید. در برخی افراد، بهبودی کامل عصب ممکن است شش تا هجده ماه طول بکشد. در موارد نادر، عصب ممکن است به طور کامل بهبود نیابد و بی‌حسی یا تغییر حس ممکن است دائمی باشد.
عفونت در لثه یا استخوان معمولا با آنتی بیوتیک درمان می‌شود. مهم است که دوره درمان را کامل کنید. اگر تا به حال به هر آنتی بیوتیک یا داروی دیگری واکنش آلرژیک داشته‌اید، قبل از عصب کشی دندان خود به جراح خود اطلاع دهید.
درد یا ناراحتی هنگام باز کردن دهان پس از عصب کشی دندان عقل رایج است. این مشکل معمولا در عرض چند روز پس از عمل از بین می‌رود.
دمای بدن ممکن است بعد از جراحی کمی بالا برود. بعد از ۱۲ تا ۲۴ ساعت باید به حالت عادی برگردد. تبی که بیشتر طول بکشد ممکن است نشانه عفونت یا مشکلات دیگر باشد. شما باید با جراح خود تماس بگیرید.
اگرچه خونریزی بسیار نادر است، اما ممکن است رخ دهد. خونریزی احتمال دارد در اثر فعالیت زیاد یا استفراغ اتفاق بیافتد. اگر خونریزی متوقف نشد، باید با دندانپزشک خود تماس بگیرید.
در طول عصب کشی دندان، فشار یا کشش لب توسط ابزار جراحی ممکن است باعث کبودی یا زخم‌های کوچکی شود. این آسیب‌ها معمولا بدون هیچ مشکلی بهبود می‌یابند.
اگرچه این اتفاق نادر است، اما پس از عصب کشی دندان، ممکن است دندان یا پرکردگی مجاور آن دچار آسیب کند.
برخی از افراد ممکن است در اثر داروی بی‌حسی، استفراغ کنند. فشار ناشی از استفراغ می‌تواند باعث خونریزی نیز شود.
ریشه‌های دندان عقل بالایی در مجاورت سینوس‌ها قرار دارند. در برخی موارد، ممکن است عصب کشی دندان عقل، آنها را تحریک کند.
عصب کشی دندان می‌تواند باعث ضعیف شدن موقت استخوان فک شود. اگرچه غیرمعمول است، اما ممکن است فک در طی هفته‌ها یا ماه‌های پس از جراحی در حالی که هنوز در حال بهبود است بشکند. حداقل تا چهار هفته پس از جراحی از ورزش‌های تماسی خودداری کنید.
دوره بهبودی پس از عصب کشی دندان در افراد مختلفت متفاوت است. اما در هر صورت باید در ابتدا به توضیحات و دستورالعمل‌های دندانپزشک خود توجه کنید. موارد مشابهی نیز وجود دارد که همه افراد پس از این جراحی بهتر است مراعات کنند.
از خوردن غذاهای سفت، چسبناک، سرد و داغ شدیدا پرهیز کنید. زیرا ممکن است باعث کنده شدن روکش دندان یا آسیب رسیدن به قسمت‌های ترمیم شده شود. توصیه می‌شود در روزهای پس از عصب کشی دندان سوپ نیمه گرم، ختم مراغ آب‌پز، آش، خوراک گوشت چرخ کرده، پاستا و نودل مصرف شود. برای خوردن میوه نیز موز له شده یا آب میوه مناسب‌تر است.
لطفا تا یک روز کامل پس از عصب کشی دندان عقل از مسواک و نخ دندان استفاده نکنید. پس از آن نیز، با توجه به توصیه دندانپزشک، از یک مسواک نرم استفاده نموده و با احتیاط نخ دندان بکشید. اگر نخ دندان در قسمتی از پرکردگی گیر کرد، به هیج وجه آن را به بالا نکشید. یک سمت را رها کرده و از سمت دیگر نخ دندان را خارج کنید. در اولین فرصت این مشکل را به دندانپزشک خود اطلاع دهید.
انکوباتورهای آزمایشگاهی از تجهیزات پرکاربرد و همچنین بسیار مهم آزمایشگاهی به حساب می آیند که در آزمایشگاه های تحقیقاتی و تشخیصی مورد استفاده قرار می گیرند و در زمینه های متعددی از جمله زیست شناسی، میکروب شناسی، زیست شناسی سلولی و غیره بکار می روند.سکوبندی ازمایشگاهی همچنین انکوباتورها از ابزاهای بسیار مهم برای کشت سلول و همچنین بافت به حساب می آیند که در انواع مختلف و برند های متعدد تولید می شوند. لذا با توجه به اهمیت ویژه این دستگاه و نیز تنوع گونه ها توصیه می گردد .
انکوباتورها دستگاه های کابینت مانندی می باشند که به منظور حفظ دما در محدوده خاص و دمای نزدیک به محیط قابل استفاده می باشند، اکثر انکوباتورهای استاندارد در دمای 37 درجه سانتیگراد (چند درجه بالاتر یا پائین تر) یعنی دمایی که اکثر سلول ها و موجودات شرایط رشد و نمو دارند، عملکرد بهینه خواهند داشت. در واقع دمای ذکر شده در تمامی انکوباتورها یکسان نمی باشد و با توجه به مدل و برند متغیر خواهد بود. به غیر از کنترل دما انکوباتورهای آزمایشگاهی، دارای ویژگی های مضاعف و منحصر به فرد هستند که خریدارن با توجه به آنان اقدام به خرید خواهند کرد. در ادامه مطب به بررسی چندین نوع انکوباتور که آن ها را متمایز کرده و کاربردی می باشند خواهیم پرداخت.
انکوباتورهای معمولی: انکوباتور معمولی دارای سیستم ساده ای است که دمای بالاتر از محیط را تامین خواهد کرد و در انواع آنالوگ و دیجیتال طراحی می شوند.
انکوباتورهای یخچالدار: انکوباتور یخچالدار توانایی حفظ رنج دمای پائین تر از محیط و یا بالاتر از محیط را دارند.
انکوباتورهای شیکردار: انکوباتور شیکردار از تجهیزات آزمایشگاهی به حساب می آیند که همراه با نگهداری دما؛ نمونه ها را به صورت اوربیتالی و دورانی نیز می چرخاند، سطح محفظه آن به موتور مخصوص وصل می باشد و فلاسک های حاوی نمونه بر روی سطح شیکر به حالت یکنواخت به حرکت در خواهد آمد.
انکوباتورهای CO2: انکوباتور آزمایشگاهی CO2 با ویژگی های نظارت و همچنین کنترل اکسیژن و دی اکسید کربن (CO2) طراحی می شوند که این ویژگی ها به کاربران اجازه خواهد داد تا بر رطوبت، سطح اکسیژن و نیز CO2 موجود در محفظه داخلی کنترل و نظارت داشته باشند.
دستگاهی می باشد که دارای امکانات پیچیده و فناوری پیشرفته است، بلکه گاهی اوقات انکوباتورهای ساده و نیز معمولی بهترین گزینه جهت خرید به حساب می آیند و این امر کاملا به معیارهای خریدار بستگی خواهد داشت.
به صورت کلی در نظر گرفتن ظرفیت و همچنین محیط آزمایشگاه، نوع برنامه، تعداد پروژه ها که به صورت هم زمان در آزمایشگاه ها انجام می پذیرد از جمله مهم ترین عوامل برای تصمیم گیری در رابطه با ظرفیت، ویژگی و فناوری مورد نیاز برای خرید انکوباتور آزمایشگاهی به حساب می آید، در ادامه به تفکیک و همچنین بررسی هر کدام از این موارد خواهیم پرداخت.
یکی از مهم ترین عوامل در واکنش های شیمیایی و بیولوژیکی که در انکوباتور آزمایشگاهی ایجاد می شود، کنترل دما می باشد. به همین جهت در نظر گرفتن دمای لازم برای نمونه ها در هنگام خرید انکوباتور یکی از عوامل بسیار مهم و همچنین تاثیرگذار خواهد بود. همچنین خریداران به عوامل دیگر، از جمله سرعت و نیز پایداری رسیدن به دمای مورد نظر، توجه خواهند کرد.
انکوباتور آزمایشگاهی در ابتدا انرژی الکتریکی دریافت می کند و سپس آن را به انرژی حرارتی که از پیش تعیین شده است تبدیل می کند و آن را به صورت ثابت نگه خواهد داشت. این گرما می تواند به صورت مستقیم به صفحه انکوباتور انتقال پیدا کند و یا به صورت هوای در حال گردش در محفظه، دمای انکوباتور آزمایشگاهی را به میزان معین برساند.
همچنین انکوباتورهای دارای یخچال که قابل تنظیم در دماهای پائین نیز هستند با سیستم فشرده سازی بخار و یا پلتیر در جهت ایجاد دمای مطلوب و همچنین کمتر از محیط آزمایشگاه استفاده خواهند شد. انکوباتورهای یخچالدار با سیستم فشرده سازی و نیز متراکم کردن بخار آن را به بخارات خنک تبدیل می کند و این امر باعث، جذب گرما می شود و دمای محفظه کاهش پیدا می کند.
دستگاه Peltier یک اثر خنک کننده و یا گرم کننده در محل اتصال ایجاد خواهد کرد که در اثر آن انرژی الکتریکی بوجود می آید و طیف مختلفی از دما بیشتر و یا حتی کمتر از محیط خواهیم داشت.
سایز اهمیت ویژه ای دارد و خریدار باید با توجه به فضای آزمایشگاه و حجم نمونه اقدام به خرید کند، البته انکوباتورهای آزمایشگاهی با سایز بزرگ میزان انرژی زیادی مصرف خواهند کرد و به مراتب هزینه بهره برداری و همچنین نگهداری از آن ها بیشتر خواهد بود اما از مزایا انکوباتورهای بزرگ می توان به تعداد زیاد قفسه و همچنین نگهدارنده ها که در محفظه قابل تنظیم هستند اشاره نمود، این امر به کاربر یاری می رساند که انکوباتور را متناسب با نیازهای خود تنظیم کند.
زمانی که حرارت به صورت مستقیم به سطوح انکوباتور منتقل شود محفظه داخلی سریع تر به دمای مورد نظر خواهد رسید اما این امر نیاز به یک منبع تغذیه ثابت خواهد داشت و در مناطقی که با کمبود منابع مواجه هستند منجر به کمبود برق می شود. به همین دلیل انکوباتور های با حرارت غیر مستقیم به خریداران توصیه می شود زیرا دما را در زمان بی برقی می توانند برای مدت قابل توجه ی نگهداری کنند.
برابر ماده 105 قانون اصلاح موادی از قانون مالیات های مستقیم مصوب 27/ 11/ 1380 که از اول سال 1381 به مورد اجرا در آمده است جمع درآمد ثبت شرکتها و درآمد ناشی از فعالیت های انتفاعی سایر اشخاص حقوقی که از منابع مختلف در ایران یا خارج از ایران تحصیل می شود پس از وضع زیان های حاصل از منابع غیر معاف و کسر معافیت های مقرر به استثنای مواردی که طبق مقررات این قانون دارای نرخ جداگانه ای می باشد مشمول مالیات به نرخ (25%) خواهند بود.
ضمناَ قانون اصلاحی مزبور در مورد کلیه اشخاص حقوقی که شروع سال مالی آن ها از اول فروردین 1380 به بعد می باشد نیز از لحاظ ترتیب رسیدگی و نرخ مالیاتی قابل اجرا می باشد . (ماده 273 ق.ا.م.م ) شایان ذکر است که مالیات بر درآمد اشخاص حقیقی طبق ماده 131 (ق.ا.م.م ) به استثنای مواردی که طبق مقررات قانون مزبور دارای نرخ جداگانه ای است به شرح ذیل می باشد :
ماده 131 مقرر می دارد :
امتیازی که شرکت های سهامی عام در مقایسه با شرکت های با مسئولیت محدود دارند این است که برابر ماده 143 قانون اصلاحی مالیات های مستقیم شرکت هایی که سهام آن ها از طرف هیات پذیرش بورس برابر قانون برای معامله در بازار بورس پذیرفته شده اند از سال پذیرش تا سالی که از فهرست نرخ ها در بورس حذف نشده اند معادل ده درصد (10%) مالیات آن ها بخشوده می شود (5/22 درصد دریافت می شود) . به موجب تبصره 2 ماده مذکور از هر نقل و انتقال سهام و سهم الشرکه و حق تقدم سهام و سهم الشرکه شرکاء در سایر شرکت ها مالیات مقطوعی به میزان 4% ارزش سهامی آن ها به حساب سازمان امور مالیاتی کشور واریز می گردد.
به موجب تبصره 3 ماده فوق در شرکت های سهامی پذیرفته شده در بورس اندوخته سود (صرف ) سهام مشمول مالیات مقطوع به نرخ نیم درصد خواهد بود ، به این درآمد مالیات دیگری تعلق نمی گیرد .البته پس از افزایش سرمایه شرکت ها پس از سی روز باید آن را به حساب سازمان امور مالیاتی کشور واریز نمایند.( واژه سازمان مالیاتی کشور در قانون جدید به جای عبارت وزارت امور اقتصادی و دارایی اصلاح شده است ." قانون اصلاحی قانون مالیات های مستقیم ماده 66 مصوب 27/ 11/ 1380)
شرکت های سهامی خاص باید 10 % از کل درآمد خود را به عنوان مالیات شرکت محاسبه و وصول شده و از کل درآمد مشمول مالیات پس از کسر 10 % نسبت به بقیه بر طبق بندهای قانون مالیات های مستقیم اعمال می شود که با ارائه اظهارنامه مالیاتی مناسب و حساب و کتاب های دقیق می توانید مالیات متفاوتی بپردازید.
انواع جراحی دندان معمولا برای کشیدن دندان‌های به شدت پوسیده، آسیب دیده یا عفونی انجام می‌شود.بهترین دندانپزشک رشت برای کامپوزیت این روش‌ها شامل کشیدن دندان به شکل ساده یا پیچیده است که به عوامل مختلف، از جمله اینکه چه مقدار از دندان بالای خط لثه قرار دارد بستگی دارد.
روش‌های رایج‌تر دندانپزشکی شامل کشیدن دندان‌های عقل نیز می‌شود. این دندان‌ها زمانی که نهفته هستند یا زمانی که باعث ازدحام بیش از حد دندان ها می‌شوند، می‌توانند مشکل به وجود بیاورند.
سایر روش‌های دندانپزشکی مانند عصب کشی، جراحی برای قرار دادن ایمپلنت‌های دندانی در فک و جراحی برای اصلاح مشکلات فک نیز جزء جراحی دندان به حساب می‌آیند. از روش‌های جراحی در درمان موارد شدید یا پیشرفته بیماری پریودنتال نیز استفاده می‌شود.
به طور خلاصه جراحی دندان هر عملی را که بر روی دندان‌ها، لثه‌ها، فک‌ها و نواحی اطراف انجام می‌شود، پوشش می‌دهد. این کار شامل کشیدن دندان، انواع ایمپلنت‌های دندانی، پیوند لثه و استخوان، جراحی فک اصلاحی، ترمیم آسیب و غیره است.
بیشتر افرادی که به دندانپزشک مراجعه می‌کنند اغلب یک یا چند عمل جراحی دهان را برای رفع مشکلات سلامت دهان خود انجام داده اند. اگرچه ممکن است برای بیمار ترسناک به نظر برسد، اما این کاری است که دندانپزشکان روزانه به صورت معمول انجام می‌دهند بنابراین دلیلی برای نگرانی وجود ندارد.
برخی از رایج ترین عمل‌های جراحی دهان که دندانپزشکان انجام می‌دهند را با هم بررسی می‌کنیم.
کشیدن دندان یک عمل جراحی بسیار رایج دندان است. کشیدن برای جلوگیری از گسترش پوسیدگی و بیماری لثه انجام می‌شود. این کار زمانی انجام می‌دهندکه دندان خیلی آسیب دیده و نمی‌توان آن را نجات داد یا زمانی است که در دهان جایی برای رویش صحیح دندان وجود ندارد.
دندان‌های قابل مشاهده با استفاده از فورسپس کشیده می‌شوند، اما اگر دندان زیر لثه گیر کرده باشد معمولاً جراحی لازم است.
ایمپلنت‌های دندانی برای جایگزینی دندان‌های از دست رفته انجام می‌شوند. برخلاف پروتزهای مصنوعی که در بالای لثه قرار می‌گیرند، ایمپلنت‌ها به استخوان فک متصل می‌شوند. سپس یک دندان مصنوعی به بالا پیچ می‌شود تا ظاهر دندان‌های بیمار را زیبا کنند.
ایمپلنت‌ها که به عنوان ریشه دندان عمل می‌کنند، رشد استخوان را نیز تحریک کرده و به حفظ ساختار صورت بیمار کمک می‌کنند. قرار دادن پین در فک به جراحی دندان نیاز دارد.
این یکی از متداول‌ترین روش‌های جراحی دهان برای افرادی است که می‌خواهند ایمپلنت دندان انجام دهند اما توده استخوانی کافی در فک خود برای نگه داشتن ایمپلنت در جای خود را ندارند. از این روش برای برداشتن مقداری استخوان از یک قسمت بدن و استفاده از آن برای افزایش تراکم استخوان در فک استفاده می‌شود.
این روش در صورتی انجام می‌شود که عصب کشی برای جلوگیری از انتشار عفونت از عصب مرده داخل دندان کافی نباشد. در طول عمل، دندانپزشک قسمت عفونی ریشه دندان را برمی‌دارد. این کار برای خلاص شدن از شر عفونت قبل از پر کردن ریشه برای جلوگیری از عفونت‌های بعدی لازم است.
جراحی اصلاحی فک که به عنوان جراحی ارتوگناتیک نیز شناخته می‌شود، برای اصلاح شرایط فک و صورت استفاده می‌شود. این موارد شامل ناهماهنگی فک و دندان است. جراحی ارتوگناتیک در لغت به معنای فک‌های صاف است. این نوع درمان توانایی فرد را برای جویدن و صحبت کردن بهبود می‌بخشد. جراحی ارتوگناتیک برای اصلاح ناهماهنگی‌های فک بالا و پایین ضروری است. این نوع از جراحی دندان برای بهبود عملکرد جویدن، گفتار، تنفس، زیبایی و همچنین مشکلات گاز گرفتن و آپنه خواب انجام می‌شود.
مشکلات رایجی که می‌توان با جراحی ارتوگناتیک مدیریت کرد:
آمپوتاسیون ریشه به برداشتن یک ریشه از طریق جراحی در صورت چند ریشه بودن دندان اشاره دارد. اگر یک یا چند ریشه دندان عفونی شود یا استخوان قابل توجهی در اطراف دندان از دست رفته باشد، دندانپزشک ممکن است بیمار خود را به یک جراح فک و صورت برای عمل جراحی دهان به نام همیسکشن ارجاع دهد. در طول این پروسه، جراح نیمی از دندان را برمی‌دارد و یک دندان یک ریشه باقی می‌گذارد.
قبل از قرار دادن روکش روی دندانی که ترک خورده، شکسته یا در اثر پوسیدگی ضعیف شده است، دندانپزشک ممکن است بیمار خود را برای انجام عمل افزایش طول تاج به یک جراح فک و صورت ارجاع دهد. این کار تضمین می‌کند که ساختار دندان می‌تواند تاج را به طور ایمن در جای خود نگه دارد.
همه افراد دندان عقل ندارند، اما بیشتر افراد یک تا چهار دندان دارند که معمولاً بین ۱۷ تا ۲۵ سالگی در می‌آیند. دندان‌های عقل اغلب نهفته می‌شوند، به این معنی که فضای کافی برای شکستن لثه و بیرون آمدن آنها وجود ندارد. با کشیدن دندان می‌توانید از آسیب به دندان‌های اطراف جلوگیری کنید.
جراحی برداشتن دندان عقل معمولا توسط دندانپزشک یا جراح دهان انجام می‌شود. این جراحی شامل بریدن لثه و برداشتن دندان به صورت کامل یا تکه تکه است. برای جلوگیری از درد از بی حسی موضعی و بیهوشی به صورت گاز یا داخل وریدی (در ورید) کمک می‌گیرند. جراح شما بر اساس پیچیدگی عمل، سطح راحتی شما و تعداد دندان‌هایی که باید کشیده شوند، تصمیم می‌گیرد از کدام یک استفاده کند.
هدف از جراحی پریودنتال حذف باکتری از زیر لثه، تغییر شکل استخوان‌های نگهدارنده دندان و جلوگیری از آسیب بیشتر لثه است. جراحی پریودنتال توسط دندانپزشک یا جراح دهان انجام می‌شود و معمولاً تحت بی حسی یا بیهوشی عمومی صورت می‌گیرد.
پیوند استخوان به عنوان جراحی ترمیمی نیز شناخته می‌شود. پیوند استخوان یک روش جراحی جزئی برای بازسازی استخوان در نواحی از دهان است که به دلیل پریودنتیت، ضربه، عفونت، استفاده طولانی مدت از دندان مصنوعی و دلایل دیگر از دست رفته است. در بسیاری از موارد، از دست دادن استخوان به دلیل از دست دادن دندان است. هنگامی‌که یک دندان از دست رفت، استخوانی که از آن حمایت می‌کند، به نام استخوان آلوئولار، ناپدید یا جذب می‌شود. جراحی پیوند، جایگزین استخوان از دست رفته می‌شود. این جراحی کاملا امکان پذیر بوده و نتیجه موفقی دارد زیرا بافت استخوان در صورت داشتن محیط مناسب برای رشد، توانایی بازسازی را دارد.
دندانپزشکی تحت آرام بخشی یک گزینه برای جراحی دندان است که باعث کاهش اضطراب بیمار می‌شود. زمانی این گزینه پیشنهاد می‌شود که جراحی طولانی و پیچیده ای در انتظار شماست. همچنین اگر اضطراب شدید و کنترل نشده داشته باشید جراحی تحت آرامبخشی گزینه مناسبی است.
دندانپزشکی آرام بخش به شما کمک می‌کند تا به جای تأخیر انداختن کار‌های دندانپزشکی به دلیل اضطراب، مراقبت‌های دندانی مورد نیاز خود را دریافت کنید. علاوه بر اینکه استفاده از این دارو می‌تواند به شما در حفظ آرامش کمک کند، به دندانپزشک نیز کمک می‌کند تا جراحی آسان تر انجام دهد. اگر می‌خواهید جراحی دندان تحت آرام بخشی را انجام دهید، دندانپزشک سابقه پزشکی شما را بررسی می‌کند تا مطمئن شود که کاندید مناسبی هستید یا خیر. برای اکثر بیماران می‌توان با خیال راحت برای اقدامات دندانپزشکی از آرامبخشی برای آنها استفاده کرد، به استثنای بیمارانی که شرایط پزشکی خاصی دارند.
احتمالاً دستورالعمل‌های ویژه‌ای قبل از جراحی دندان به شما داده می‌شود تا آنها را رعایت کنید. به عنوان مثال، اگر قرار است تحت آرامبخشی یا بیهوشی عمومی قرار بگیرید، دندانپزشک تجویز می‌کند تا چند ساعت قبل از جراحی از خوردن یا نوشیدن خودداری کنید. همچنین باید دندانپزشک خود را در مورد داروهایی که مصرف می‌کنید یا شرایط پزشکی خود از قبل مطلع کنید. دندانپزشک احتمال دارد به شما توصیه کند که مصرف برخی داروها را قبل از جراحی متوقف کنید. اگر مشکل پزشکی دارید، شاید نیاز به مصرف دارو قبل از جراحی داشته باشید تا خطر عوارض را کاهش دهند.
جراحی دندان اغلب در مطب دندانپزشکی به عنوان یک روش سرپایی انجام می‌شود. در طول جراحی دندان، بسته به سطح آرام بخشی و بی حسی که دریافت کرده اید، به جز فشار و حرکت ابزارها نباید هیچ دردی احساس کنید. بسته به عوامل خاصی، مانند نوع جراحی که انجام می‌دهید، می‌توانید انتظار داشته باشید که بی حسی موضعی، بیهوشی عمومی یا آرام بخش داشته باشید. اگر تحت آرامبخشی یا بیهوشی عمومی‌هستید، دندانپزشک شما در طول پروسه جراحی بر وضعیت حیاتی، از جمله ضربان قلب فرد نظارت خواهد کرد.
پاسخ به این سوال بستگی به نوع بیماری یا آسیب تحت درمان دارد. کشیدن یک دندان آسیب دیده می‌تواند حدود ۳۰ دقیقه طول بکشد. در روش‌های پیچیده تر می‌تواند ۲ یا ۳ ساعت یا حتی بیشتر طول بکشد. همچنین، بسته به ماهیت و وسعت بیماری تحت درمان، ممکن است نیاز به مراجعه بعدی به دندانپزشک برای تکمیل جراحی باشد.
مدت زمانی که نیاز دارید در مطب دندانپزشکی بمانید به پیچیدگی جراحی و نوع بیهوشی یا آرامبخش دندان مورد استفاده بستگی دارد. برای اقدامات جزئی، باید بتوانید مدت کوتاهی پس از جراحی حرکت کنید و خودتان رانندگی کنید. دهان شما مدتی طول می‌کشد تا بی حسی را از دست بدهد. اگر بیهوشی عمومی یا آرامبخش دارید، باید تا زمانی که کاملاً بیدار و هوشیار باشید در مطب بمانید. شخصی باید شما را به خانه برساند و تا زمانی که دارو از بین برود در کنار شما بماند.
پس از یک روش دندانپزشکی، دستورالعمل‌هایی در مورد مراقبت‌های بعدی دریافت خواهید کرد. برای تسکین درد، تسریع در بهبودی و جلوگیری از عفونت به شما دارو داده می‌شود. همچنین در مورد اقدامات احتیاطی که باید در طول دوره نقاهت انجام دهید، توضیح داده می‌شود. ممکن است لازم باشد مراقب آنچه می‌خورید و می‌نوشید باشید یا اقداماتی را برای جلوگیری از عوارضی مانند عفونت یا خشکی حفره انجام دهید. این عارضه جانبی جراحی معمولاً خفیف است و اغلب چند روز طول می‌کشد.
کشیدن دندان ساده به معنی بیرون آوردن دندانی است که دندانپزشک می‌تواند در دهان شما ببیند. دندانپزشکان عمومی معمولاً پس از استفاده از یک بی حس کننده موضعی روی لثه‌های نزدیک محل استخراج، کشیدن‌های ساده را انجام می‌دهند تا هر گونه ناراحتی را برای بیمار به حداقل برسانند.
دندانپزشک از آسانسور دندان برای شل کردن دندانی که باید کشیده شود استفاده می‌کند. سپس دندان را با فورسپس دندانی می‌گیرد. در این حالت آن را به جلو و عقب حرکت می‌دهند تا زمانی که رباط پریودنتال به اندازه کافی لق شود یا بشکند تا امکان خروج دندان از استخوان آلوئول شما فراهم شود. در این مرحله دندانپزشک باید فشار ثابتی را اعمال کند و در عین حال به آرامی‌دندان را با فورسپس بکشد.
اما کشیدن دندان از طریق جراحی شامل دندان‌هایی است که از داخل دهان قابل مشاهده یا به راحتی قابل دسترسی نیستند. دندان‌ها اغلب قابل رویت نیستند زیرا هنوز از لثه شما بیرون نیامده اند یا زیر دندان‌های دیگر نهفته شده اند. کشیدن دندان عقل نمونه رایج کشیدن دندان با جراحی است. از آنجایی که کشیدن جراحی ذاتاً پیچیده‌تر و تهاجمی‌تر از کشیدن ساده است، معمولاً توسط جراحان دندانپزشک تحت بیهوشی عمومی در کلینیک دندانپزشکی استاندارد و مجهز انجام می‌شود.
برای کشیدن دندان به روش جراحی، بافت‌های اطراف دندان را برش می‌دهند تا بتوانند به آن دسترسی پیدا کنند. بافت‌هایی که باید باز یا برداشته شوند شامل لثه نرم، سایر بافت‌های نرم یا بخش‌هایی از استخوان فک است. دندانپزشکان برای دسترسی به دندانی که قرار است کشیده شود از مته‌ها و در برخی موارد از لیزرهای بافت نرم و سخت استفاده می‌کنند.
بسیاری از کشیدن‌های جراحی پیچیده هستند زیرا دندان را نمی‌توان به صورت یک تکه برداشت. در چنین شرایطی، دندانپزشک قبل از برداشتن هر قطعه به صورت جداگانه، دندان را در حالی که هنوز در جای خود است به قطعات کوچکتر تقسیم می‌کند.
کشیدن دندان یک روش استاندارد و معمولی برای دندانپزشکان عمومی و به ویژه برای جراحان دندان است. هر روشی با خطر عوارضی مانند عفونت، التهاب و درد همراه است. به همین ترتیب پیچیده‌ترین روش‌های جراحی مستلزم افزایش خطر عوارض هستند. در هر دو روش ممکن است عوارض مشابهی مانند موارد زیر ایجاد شود.
هود آزمایشگاهی یک وسیله است که در آزمایشگاه‌های علمی برای جلوگیری از انتشار بخارات، دود، گازها و مواد شیمیایی خطرناک به هوا استفاده می‌شود.کوره ازمایشگاهی این وسیله شامل یک بدنه غیرقابل نفوذ، پره‌های جریان هوا و مواد شیمیایی، فن جهت تهویه هوا و درب باز شونده برای ورود و خروج نمونه‌ها است.
معمولاً به یک فن جهت تهویه هوا مجهز است که مواد شیمیایی و بخارات را از داخل هود به سمت خارج هدایت می‌کند. این وسیله از اهمیت بسیاری برخوردار است زیرا باعث کاهش خطرات حادثه‌ای مانند انفجار، حریق و تهویه نامطلوب هوا در آزمایشگاه می‌شود.
استفاده از هود آزمایشگاهی برای حفاظت از سلامت و ایمنی کاربران آزمایشگاه و همچنین جلوگیری از آلودگی محیط زیست بسیار حائز اهمیت است.
نحوه نصب هود آزمایشگاهی
نصب هود آزمایشگاهی باید توسط افراد متخصص و مجرب انجام شود. چون نادرستی در نصب و استفاده این وسیله می‌تواند خطرات جدی ایجاد کند. در ادامه مراحل نصب هود آزمایشگاهی را شرح می‌دهیم:
• محل نصب هود آزمایشگاهی باید به گونه‌ای باشد که بتواند بار و وزن هود را تحمل کند. همچنین باید به گونه‌ای باشد که فضای کافی برای نصب و استفاده از هود را فراهم کند.
• پس از تعیین محل نصب، باید محاسبات لازم برای انجام نصب انجام شود. این شامل محاسبه ظرفیت هوادهی هود، قطر لوله‌ها و تعیین مسیر تهویه و خروج هوا از آزمایشگاه می‌شود.
• سپس، باید هود آزمایشگاهی را به دیوار یا سقف ثابت کرد. برای این کار، از پیچ و مهره‌های مناسب و وسایل نصبی دیگر استفاده می‌شود.
• پس از نصب هود، باید لوله‌های تهویه هوا و خروج گاز را به هود متصل کرد. از لوله‌های مقاوم در برابر اسیدها و مواد شیمیایی استفاده می‌شود.
• در نهایت، باید فن تهویه هوا را به هود متصل کرد و اطمینان حاصل کرد که فن به درستی کار می‌کند.
در هر صورت، نصب هود آزمایشگاهی باید توسط شخصی صرفاً با تجربه و دارای دانش کافی در این زمینه انجام شود. همچنین باید به دقت تمامی دستورالعمل‌های تولیدکننده و همچنین دستورالعمل‌های ایمنی را رعایت کرد.
کالیبراسیون یک فرآیند مهم و حیاتی در علوم تجربی و صنعتی است. این فرایند باعث اطمینان از دقت و صحت اندازه گیری های انجام شده در هود آزمایشگاهی می شود. به طور کلی، کالیبراسیون به معنای تنظیم و تصحیح خطای اندازه گیری است. در هود آزمایشگاهی، کالیبراسیون باید به صورت دوره ای و قبل از هر بار استفاده از هود، انجام شود تا دقت اندازه گیری ها حفظ شود.
برای انجام کالیبراسیون هود آزمایشگاهی، معمولا از یک منبع معتبر و دقیق به عنوان منبع تلفیقی استفاده می شود. این منبع می تواند یک دستگاه اندازه گیری اختصاصی باشد که توسط تولید کننده هود تأمین شده است، یا یک دستگاه اندازه گیری قابل اعتماد که از شرکت های معتبر برای این منظور تأمین شده است.
به طور کلی، فرآیند کالیبراسیون شامل ایجاد یک روابط میان اندازه گیری های دستگاه و مقادیر صحیح است. این روابط به دست آمده با استفاده از کالیبراتورهای خاص، از جمله کالیبراتورهای غلظت ذرات سیال، کالیبراتورهای کوچک نسبتی و کالیبراتورهای حجمی، باید برای هر هود بررسی و تنظیم شوند. در نهایت، با تنظیم این روابط، دقت اندازه گیری هود بیشتر می شود و اطمینان از نتایج آزمایش ها افزایش می یابد.
دلیل نیاز به کالیبره کردن تجهیزات
تجهیزات اندازه گیری و کالیبراسیون، مانند دستگاه های تست الکتریکی، سنجش فشار و دما و سایر تجهیزات مشابه، در بسیاری از صنایع و کاربردها استفاده می شوند. این تجهیزات با گذر زمان و استفاده مکرر، ممکن است دچار خطا و کاستی شوند، به عنوان مثال ممکن است دقت اندازه گیری آنها کاهش یابد و یا دیگر به درستی عمل نکنند.
برای جلوگیری از این مشکلات، تجهیزات کالیبره می شوند، به این معنی که با استفاده از یک دستگاه کالیبراسیون، دقت و عملکرد تجهیزات مورد سنجش و تست قرار گرفته و در صورت لزوم، تنظیم و تعمیر خودکار دستگاه افزایش داده می شود.
از مزایای این کار، تضمین دقت اندازه گیری و عملکرد صحیح تجهیزات، کاهش خطا و کاستی های ممکن در اندازه گیری، طول عمر بیشتر تجهیزات و بهبود کیفیت محصولات نهایی است. به همین دلیل، کالیبراسیون منظم تجهیزات مورد نیاز است و معمولا در جدول زمانبندی تعمیر و نگهداری تجهیزات، به عنوان یک فعالیت مهم در نظر گرفته می شود.
کالیبره کردن هود آزمایشگاهی مهم است تا به دقت بتواند حجم بخارات و گازهای خارج شده از آزمایشگاه را اندازه‌گیری کند. در ادامه مراحل کالیبره کردن هود آزمایشگاهی را شرح می‌دهیم:
1. ابتدا باید دستگاه اندازه‌گیری فشار و جریان هوا را به دقت کالیبره کنید. برای این کار معمولاً از دستگاه‌های اندازه‌گیری فشار و جریان هوا دیجیتالی استفاده می‌شود.
2. باید فشار و جریان هوا را در داخل هود آزمایشگاهی اندازه‌گیری کنید. برای این کار معمولاً از سنسورهای جریان هوا و فشار استفاده می‌شود.
3. سپس باید میزان خلوص هوا را در داخل هود اندازه‌گیری کنید. برای این کار معمولاً از دستگاه‌های اندازه‌گیری دی‌اکسید کربن و اکسیژن استفاده می‌شود.
4. پس از انجام این مراحل، باید هود را به حالت کاری خود رها کنید و میزان جریان و فشار هوا، میزان خلوص هوا و میزان بخارات و گازهای خارج شده را اندازه‌گیری کنید.
5. در صورتی که میزان بخارات و گازهای خارج شده از آزمایشگاه به نسبت میزان هوا بالا باشد، باید تنظیمات هود را انجام داده و دستگاه را دوباره کالیبره کنید.
6. در پایان، باید اطمینان حاصل کنید که هود به درستی کالیبره شده است و قابلیت اندازه‌گیری دقیق بخارات و گازهای خارج شده از آزمایشگاه را داراست.
به صورت کلی، باید به دقت دستورالعمل‌های تولیدکننده را رعایت کرده و کالیبره کردن هود آزمایشگاهی را به صورت دوره‌ای تکرار کرد.